به گزارش روابط عمومی مرکز نوآوری ایمینو، صنعت سیمان ایران به دلیل وابستگی بالا به گاز طبیعی و برق، با چالشهای فزایندهای در تأمین پایدار انرژی مواجه است. محدودیتهای فصلی گاز، ناترازی برق، افزایش هزینههای تولید و توقف خطوط پخت، ضرورت بررسی راهکارهای جایگزین برای تأمین انرژی حرارتی را افزایش داده است. این نشست با هدف تمرکز بر کارخانههای سیمان و امکان استفاده از زغالسنگ حرارتی بهعنوان سوخت جایگزین یا مکمل گاز طبیعی و ارزیابی ابعاد فنی، اقتصادی، مالی، اجرایی و راهبردی با حضور مدیران و متخصصان دفاتر زیر ساخت و معادن و صنایع معدنی ایمیدرو و زغال و سیمان کشور برگزار شد.
وفایی فرد مدیر ایمینو در این خصوص اظهار کرد: نتایج بررسی نشان میدهد استفاده از زغالسنگ حرارتی در کورههای سیمان از نظر فناوری امکانپذیر است؛ بااینحال، اجرای آن مستلزم احداث سامانههای دریافت، ذخیرهسازی، آسیاب، انتقال و تزریق سوخت، اصلاح مشعلها، ارتقای تجهیزات ایمنی و کنترل آلایندگی است. همچنین دسترسی به زغالسنگ با کیفیت مناسب، تأمین پایدار برق و مدیریت آثار محیطزیستی از الزامات اساسی موفقیت پروژه محسوب میشوند.
در زمینه اقتصادی، سناریوهای مختلف با توجه به قیمت سوخت، محدودیت گاز، هزینه سرمایهگذاری، استمرار تولید و امکان جایگزینی مازوت بررسی شدهاند. نتایج بیانگر آن است که اگرچه جایگزینی زغالسنگ با گاز طبیعی ارزان و پایدار، شاید الزاماً توجیه مالی نداشته باشد؛ اما در کارخانههایی که محدودیت انرژی موجب توقف تولید و ازدسترفتن درآمد میشود، استفاده از زغالسنگ میتواند مزیت اقتصادی و راهبردی ایجاد کند.
بر این اساس، اجرای گسترده طرح در نه کوتاهمدت بلکه پیشنهاد اصلی، انتخاب کارخانههای مستعد، انجام مطالعات تفصیلی، ارزیابی منابع زغالسنگ، محاسبه هزینه واقعی انرژی و اجرای آزمایشی در یک یا چند خط تولید منتخب است.
تصمیم نهایی سرمایهگذاری باید مشروط به تأیید فنی و محیطزیستی، اثبات پایداری تأمین سوخت و برق و دستیابی به بازده اقتصادی قابل قبول باشد. این رویکرد ضمن کنترل ریسک سرمایهگذاری، زمینه افزایش امنیت انرژی و تابآوری تولید صنعت سیمان را فراهم میکند.
