به گزارش روابط عمومی مرکز نوآوری ایمینو، مهدی تقیزاده با اشاره به اهمیت اقتصاد دانشبنیان و نقش فناوری در رشد اقتصادی، مطرح کرد: تجربه دورههای بحران نشان میدهد حوزه نوآوری از نخستین بخشهایی است که زیر فشار نااطمینانی و دشواریهای اقتصادی قرار میگیرد. در چنین فضایی، اولویت سازمانها از طرحهای بلندمدت و تحقیقوتوسعه به سمت مسائل فوری و زیرساختی تغییر میکند و بسیاری از پروژههای فناورانه متوقف یا به تعویق میافتد.
به گفته وی، این تغییر اولویت بیشترین آسیب را به شرکتهای دانشبنیان و استارتاپها وارد میکند؛ زیرا بقای آنها به تداوم پروژههای واقعی وابسته است. تعلیق یا لغو قراردادهای در حال مذاکره، کاهش درآمد و کند شدن رشد شرکتهای نوآور را به دنبال دارد و در مواردی حتی به تعطیلی فعالیتها میانجامد؛ روندی که همزمان حفظ نیروی انسانی متخصص را دشوار کرده و خطر مهاجرت یا خروج نیروهای ماهر از حوزه تخصصی را افزایش میدهد.
تقیزاده با اشاره به صنایع بزرگی مانند معدن و فولاد میگوید شرکتهای دانشبنیان در سالهای اخیر در حوزههایی مثل بهینهسازی فرآیندها، بومیسازی تجهیزات و کاهش هزینهها نقشآفرین بودهاند، اما در دورههای بحران همکاریهای فناورانه معمولاً به اولویتهای پایینتر منتقل میشود. وی تاکید میکند حمایتهایی مانند وام و معافیت مالیاتی میتواند کمککننده باشد، اما بهتنهایی پاسخگو نیست.
به باور این کارگزار فنبازار، مهمترین نیاز شرکتهای دانشبنیان «پروژه» و شکلگیری تقاضای واقعی است. وی یکی از راهکارها را اجرای سازوکار «اعتبار مالیاتی فناوری» میداند تا صنایع بتوانند بخشی از مالیات خود را از مسیر خرید محصولات و خدمات دانشبنیان تأمین کنند؛ رویکردی که بهجای کمک مستقیم، بازار فناوری ایجاد کرده و پیوند صنعت و نوآوری را تقویت میکند.
